Bronnen:

Ego-lichaamsidentiteit

Het voldoende in contact staan met het eigen gevoel of de eigen ervaren lichamelijkheid.

Personen met een persoonlijkheidsstoornis hebben soms een niet normale ego-lichaamsidentiteit. Zij ervaren hun lichaam vooral instrumenteel, dat wil zeggen als een middel om te krijgen wat ze willen (eventueel met misbruik), of in de alle slechtste situatie als een folterkamer waar zinloos lijden plaatsvindt (zoals de depressieve fase bij het ziek en/of ouder worden).

Personen met een NPS bijvoorbeeld, die zichzelf beschrijven, zeggen dat ze zich heel duidelijk bewust zijn dat hun gevoelens heel anders zijn dan bij andere mensen en duidelijk veel minder zowel in sterkte als in variëteit. Maar dit maakt juist dat een persoon met NPS dit ziet als een bewijs van zijn eigen superioriteit. Sommige personen met NPS vertellen over hun gevoelloosheid en een tekort in het ervaren van de zin van emoties bij anderen. Maar ook ervaren zij soms een eenzaam en angstig kind of een gevoel van leegte.

Het wordt de laatste decennia steeds duidelijker dat een persoonlijkheidsstoornis als NPS, BPS of PPS ervoor zorgt dat het niet in contact staan van het ego en de lichamelijke gevoelens een aandoening is die relaties met een ander zoals een extreem tekort aan empathie, onvoldoende hechting, biografische geheugenschema's teveel ontdaan zijn van gevoelens, staan voor een koude kille en arrogante houding, enzovoort en dit de persoon met een P.S. extreem eenzaam op een eiland plaats in een zee van menselijkheid.

Deze zee van menselijkheid is flexibel, wisselend, gevoelig, invoelend, gehecht, betrokken en zich heel bewust van het ervaren bij denken, het geweten, normen en waarden duidelijk gefundeerd zijn op een lichamelijk basisgevoel (voldoende ego-lichaamsidentiteit) wat kennelijk zo essentieel is om je als mens in balans te voelen.

Antonio Damasio stelde in een van zijn boeken (Het gelijk van Spinoza) dat denken zonder gevoel niet bestaat. Heel juist zoals we eindelijk weten via de neurowetenschappen maar ik wil één kanttekening maken. Namelijk als mensen denken, afwegen, herinneren en handelen zonder een echt ervaren lichaamsgevoel, ontstaat er een mentaal homeostase probleem in de kern van de persoonlijkheid en daardoor kan iemand egoïstisch, wreed, woedend, hard en gewetenloos worden, kennelijk omdat er zonder voldoende ego-lichaamsidentiteit de persoon 'ontdaan' is van een essentieel evenwicht (onbalans) tussen ratio en emoties.

* Bron: redactie CCGT/Piet van der Ploeg - 2011

Bestel het Psychologie Woordenboek

Ego-lichaamsidentiteit